ย้อนหลังไป 1 วัน วันที่ 4 ก.พ. เป็นวันเกิด ท่าน ผช.เครื่องบิน ก็เลยวาด Portrait ให้ท่าน ผช.เครื่องบิน เป็นของขวัญเรียบร้อยแล้วล่ะ Tool : Photoshop CS2 Time : 1-2 Hours for 3 month Soundtrack : Joe Hisaishi Piano series,Ghibli Studio OST ช่วงนี้โหลดการ์ตูนของจิบลิมาดูเยอะ เลยต้องเปิดเพลงลุงโจฟังคลอระหว่างลงสีตลอด ฟังอย่างอื่นไม่มีสมาธิ อิอิ แท่นแท๊น~
Link รูปหย่าย 100% ใน GalleryDA ฺBy ไอ้บ้าแวม
ครั้งนี้คิดว่าสุดฝีมือ ถึงจะมัวห่วงเล่นบ้างอะไรบ้างแต่ก็เสร็จ
ใช้เวลา วันละ 1-2 ชม./วัน ประมาณ 3 เดือนในการวาด
แถมวาดซะจน Tablet พัง 
(นี่กะว่าถ้าไม่พังจะวาดให้ท่านรถถังต่ออีกสักรูป)
(นี่กะว่าถ้าไม่พังจะวาดให้ท่านรถถังต่ออีกสักรูป)เทียบกะตอนที่วาดท่านครื่องบิน ครั้งนี้พัฒนากว่า เพราะระหว่างทำ ทุกครั้งที่คิดว่าเสร็จแล้ว
เราจะตรวจและเพิ่มรายละเอียดงานขึ้นเรื่อยๆ…ไม่รู้สิ รู้สึกว่ามันยังไม่พอ ต้องทำให้ดีกว่านี้
แล้วก็ปรับปรุงรูปไปเรื่อยๆ จนบ้างทีเพี้ยน ไอ้ที่วาดไว้เป็นวันๆ ก็ต้องตัดใจลบเลเยอร์นั้นทิ้งไปซะเลย
เลยได้บทเรียนอีกว่าต้องทำแบ็คอัพรูปไว้บ่อยๆ แถมยังมีปัญหาเรื่องจอโน้ตบุคเป็น LCD
ที่สีหลอกตาอีก ต้องเอาไปปรับสีในจอหลอด CRT ทุกที ปรับมากก็ไม่ได้เพี้ยนอีก
ปรับจนมาถึงขั้นที่รู้สึกว่า…พอละ อย่าปรับมากไปกว่านี้เลย
มากกว่านี้เพี้ยนหมดแน่ๆ ก็เลยหยุด ใช้เวลาปรับแก้จนชั่วโมงสุดท้ายที่จะส่งให้เค้าเลย
ก่อนส่ง ในใจอยากจะปรับเพิ่ม เพียงแต่ Tablet เข้่าขั้นอาการโคม่าแล้ว
ก็สงสารมัน แถมรำคาญเหมือนกัน ติดๆ ดับๆ มาตั้งแต่ช่วงหลังที่วาดรูปนี้
ทุบมัน(เบาๆ)ไปหลายทีอยู่ จนสุดท้าย ไม่ไหว…จรดปากกาลงไปเมื่อไหร่เป็นดับ ก็เลยพอ
ขอบคุณนะ “เทจัง”(ชื่อ Tablet) อยู่ด้วยกันมาสิบกว่าปีแล้ว งานนี้เป็นงานที่ดีที่สุดที่เกิดขึ้นได้
เพราะแกแท้ๆเลย เจ้าเพื่อนยาก….Rest In Peace เถอะนะ 
สุดท้ายก็ออกมาเป็นงานชิ้นนี้ คิดว่าน่าพอใจ ถึงจะยังไม่เหมือนเปี๊ยบก็เหอะ
แต่ภาพต่อไปจะวาดให้ดีกว่านี้ !!! 
ทุกปัญหาที่เกิดขึ้นระหว่างทำงาน ถือว่าเป็นบทเรียนและประสบการณ์
ก็คงเหมือนกับชีวิตน่ะแหล่ะเนอะ 
ทุกอย่าง ทำเพื่อขอบคุณหัวหน้าเค้า สำหรับทุกสิ่งทุกอย่าง ขอบคุณสำหรับ Fwdmail ดีๆ
ที่เค้าส่งมา อ่านแล้วมีกำลังใจเสมอ มีความสุขที่ได้พูดคุยหยอกล้อเค้าใน Social Network
ขอบคุณที่ชีวิตนี้ได้พบเจอเค้าและทำงานกับเค้า หัวหน้าเป็นคนที่ใจดี ตลก
เค้าเป็นนักเรียนเหล่า ปกติคนพวกนี้บ้ายศอย่างแถมถือตัว ซึ่งเราไม่ค่อยชอบคนแบบนั้น
แต่หัวหน้าไม่ใช่ เค้าเป็นคนง่ายๆ เ้ข้ากับทุกคนได้ง่าย ไม่แปลกใจว่า
ทำไมรอบกายเค้ามีเพื่อนฝูงมากมาย เราเอง ได้อยู่ข้างเค้าแล้วสบายใจ
มีเวลามีงานอะไรที่เค้าไหว้วาน เราจะตั้งใจเต็มที่และรุสึกดีที่ได้ช่วยงานเค้าเสมอ
รู้สึกดีที่ได้คุย ได้เล่น ได้อยู่ใกล้ๆ แถมยังเผลอแต๊ะอั๋งไปหลายทีแล้ว
เห็นแกแล้วก็มันส์เขี้ยว อยากคว้าตัวนิ่มๆ อุ่นๆ พุงกะทิเล็กน้อยน่าจับนั่น
คว้ามากอด มากัดแขนเล่นให้มันส์เขี้ยวจริงๆ หุหุหุ
สรุปเค้าเป็นคนน่าร้ากกกก ที่เราอยากอยู่ใกล้ อยากเห็นเค้ามีความสุข
และอยากทำอะไรที่ดีที่สุดเพื่อเค้าตลอดไปแหล่ะ
ร้ากกกก หัวหน้าจังเลย ♡ ♡ ♡ ~
บางทีก็คิดว่าตัวเองบ้า แถมแปลก ชาวบ้านเค้าวาดก็คงวาดหน้านักร้องเกาหลีหล่อๆ ไม่ก็การ์ตูนกัน
แต่ไอ้แวมกลับมานั่งวาดเจ้านายตัวเอง ตั้งแต่จำความได้ แทบไม่เคยบ้าคลั่งการ์ตูนหรือดาราอะไร
จนถึงขั้นต้องเอามาวาด Portrait ก็พึ่งมีคนเหล่านี้แหล่ะ
หรือเป็นเพราะความคิดที่เติบโตขึ้น เพราะเมื่อมีคำถามขึ้นว่าเราวาดไปทำไม
ทุกครั้งจะได้คำตอบจากความคิดตัวเองเสมอๆ ว่า
ถ้าหากพรุ่งนี้ต้องมีชีวิตอยู่เป็นวันสุดท้าย เราจะทำอะไรได้เพื่อเค้าบ้าง…เพื่อคนที่เราชอบ
ก็เลยวาดออกมานี่แหล่ะ ไม่จำเป็นเฉพาะเรื่องวาดรูปหรอก ถ้ามีทัศนคติแบบนี้ต่อทุกๆ วันของเรา
ชีวิตเราคงเต็มที่ บางทีอาจจะมีค่ากว่ามากนี้ เพราะทำอะไรดีๆ เต็มที่ ได้มากขึ้น…เนอะ~
